Gmina Gródek nad Dunajcem leży w południowo-wschodniej
części Województwa Małopolskiego
- należy do Powiatu Nowosądeckiego.
Gmina rozciąga się od południowych brzegów Jeziora Czchowskiego,
aż po południowo-wschodnie brzegi Jeziora Rożnowskiego.
Gmina zlokalizowana jest na terenie Pogórza Rożnowskiego.
Takie warunki geograficzne określiły jej charakter jako turystyczno-rolniczy.
Obszar Gminy zajmuje 88 km². Liczba ludności - 8720 mieszkańców.
Gmina obejmuje 12 sołectw: Bartkowa-Posadowa, Bujne, Gródek nad Dunajcem, Jelna, Lipie, Podole-Górowa, Przydonica, Roztoka-Brzeziny, Rożnów, Sienna, Tropie, Zbyszyce.
Liczba gospodarstw rolnych w gminie to 1197.
Najwięcej z nich znajduje się w przedziale obszarowym 1 -2 ha, tj. 376 gospodarstw.
Liczba zarejestrowanych podmiotów gospodarczych na terenie gminy - 314.
Liczba placówek pocztowych - 2.
Liczba aptek -2.
Liczba sklepów - 50.
Liczba restauracji -1.
Liczba ośrodków zdrowia - 2.
Gmina zgazyfikowana w 80%.

Urodził się około 980 roku w rodzinie wieśniaczej. Źródła historyczne nie pozwalają dokładnie określić miejsca urodzenia świętego. Pewne jest, że pochodził z Małopolski i stąd wyniósł słowiańskie imię „Świerad", będące połączeniem zaimka „wsze" (wszystek) i „rad". Wśród wielu domniemanych miejscowości urodzenia świętego wymienia się Opatkowice nad Dunajcem, przemianowane w XVI wieku na Zakliczyn.

Przez wiele lat prowadził działalność ewangelizacyjną na terenach południowej Polski. Centrum jego działalności, istniejącym po dzień dzisiejszy, jest parafia Tropie, położona wśród niezwykle pięknych i uroczych wzgórz, przeciętych krętą doliną Dunajca.

Około 1018 roku udał się Świerad na południe w celu chrystianizacji Słowaków i Węgrów. Wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru na zboczu góry Zobor koło Nitry. Przyjął imię zakonne „Andrzej".

Wnet jednak osiadł w skalnej grocie niedaleko klasztoru jako pustelnik, a później przeniósł się na Skałę koło Trenczyna nad rzeką Wag. „Gdy zbliżał się czas uwolnienia od ciała, przepowiedział to obecnym i polecił, żeby nie zdejmowano z niego szat, dopóki nie przybędzie opat Filip, po którego już posłał.

Ów ojciec, przybywając na miejsce, gdzie czcigodne ciało, już zmarłego, zostało złożone do obmycia, zauważył mosiężny łańcuch wżerający się do wnętrzności, l oto dziwna i niesłychana rzecz: łańcuch niszczący ciało wewnątrz gangreną, na zewnątrz porosły był skórą. Lecz nikt by się tego rodzaju męczeństwa nie mógł domyśleć, gdyby na brzuchu nie zauważono metalowej sprzączki. Gdy już rozpięty łańcuch wyciągano z ciała, dał się słyszeć nieprzyjemny chrzęst uszkadzanych żeber." (wg Maurusa, biskupa Pecsu) Było to około 1031 roku.

Jego ciało ze czcią złożono w bazylice w Nitrze. Jan Długosz w „Historiae Polonicae libri XII" pisze o sięgającym XI wieku kulcie świętego Polaka w Tropiu. Zaznacza pod rokiem 998, gdzie Świerad przez szereg lat pracował w tej miejscowości dla Chrystusa. Wiódł ascetyczne życie pod skałą, która stanowi obecnie południową ścianę kaplicy, nie wiadomo kiedy zbudowanej, a odnawianej gruntownie w latach 1780 i 1892.

Na kamiennym ołtarzu przykuwa wzrok wyrzeźbiona postać św. Świerada. Prawa ręka pustelnika, przyciskająca serce i oczy wzniesione ku niebu, wskazują cel ludzkiego życia; lewa, spracowana dłoń, uczy, jak podejmować codzienny trud. Łańcuch, przepasujący habit, to symbol umartwienia.

W 1045 roku król Kazimierz Odnowiciel miał ufundować w Tropiu kościół ku czci świętego. W roku 1083 na prośbę króla węgierskiego Władysława, papież Grzegorz VII kanonizował Świerada i jego ucznia Benedykta. Ojciec Święty Jan Paweł II zachęca, by za przykładem tych dwóch świętych „Boga i serdeczne z Nim obcowanie postawić na pierwszym miejscu, ludziom służyć swoją pracą, praktykować ascezę". Taka postawa pomoże człowiekowi przełomu tysiącleci określić swoje miejsce wobec życia i wieczności.

Pierwsze wzmianki o wsi Gródek znalazły się w dokumencie z 1336 r. wystawionym przez królową Jadwigę. Nadała ona wówczasz Giedkowi herbu Gryf immunitet sądowy i prawo magdeburskie dla jego dóbr. Po śmierci Giedki wieś wraz z budowlą obronną odziedziczył Michał, prawdopodobnie syn Giedki, a następnie Klemens zwany Grotek lub Grodek, syn Michała. Klemens zmarł bezpotomnie, a jego dobra przeszły na własność siostrzeńców - Słupeckich herbu Świnka, którzy z kolei przekazali je Piotrowi Kurowskiemu. Ten zaś nie mieszkał w obronnej rezydencji i stała się ona własnością Grodeckich herbu Turzyna. Wkrótce potem budowla musiała upaść, gdyż Jan Długosz domyślał sie tylko jej istnienia.

Jezioro Rożnowskie zapewnia możliwościpływania rożnego rodzaju sprzętem pływającym , pierwsza klasa czystości wody jest jednak największa atrakcja tego zbiornika wodnego . Na turystę oczekują: statki spacerowe , żaglówki , lodzie , kajaki , rowerki wodne , w wydzielonej strefie można uprawiać sporty motorowodne . Nad bezpieczeństwem na wodzie czuwa WOPR i Policja Wodna . Wędkarze mogą łowić przez cały rok - w zimie gruba pokrywa lodowa sprzyja wędkarstwu pod lodowemu .